[FIC] ฟิคห่า EP.4 :: บทสรุป

“ฮอร์ครักซ์ แม่จะนับ  1 2 3 เซย์ ต๊อกโบกี~ นะลูก เอ้า 1 2 3”
“กี~~~~~~”

1

“เจอตัวเจ้าเด็กไร้ผม ณ 12 นาฬิกา ไป ยูบอย!! ไปจับมัน!!!!” ท่านหลอดตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด

เมื่อได้พบหน้าของมินซอยฝน ความโกรธ ความคับแค้นใจทั้งหมดกลับหายไปเสียดื้อๆ “ข… ข้าทำไม่ได้…….”

“ว่าไงนะ!! เจ้าก็รู้ว่าข้าแตะต้องเจ้าเด็กฮอร์ครักซ์ไม่ได้ ไปเอาตัวมันมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!!!!!!!” หลอดบิวเดอมอต์ตะโกนสั่ง

แม้ใจของคิมยูบอย aka ลุงยูบ เดอะ ภารโรง aka ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ aka นายหั๊ว aka พิยูบจะขัดขืนขนาดไหน แต่ก็ไม่สามารถต้านทานคำสั่งของจอมมารผู้มอบชีวิตใหม่ให้แก่เขาได้ คิมยูบอยเดินย่างสามขุมเข้าไปหาคู่แม่ลูก

“พิยูบอย…..” ซอยฝนเอ่ยทักด้วยความประหลาดใจ

“ส่งเด็กคนนี้มาให้ฉัน” พิยูบเอ่ยโดยไม่สบตามินซอยฝน

“ไม่ได้หรอก” มินซอยฝนคัดค้าน “ขนาดให้พี่ถือถ้วยรางวัล พี่ยังทำอิท่าไหนไม่รู้เตะจนแตกเลย นี่จะให้อุ้มเด็กอ่ะนะ อย่าหวังเลย”

2

“…………………………………”

“คิมยูบอย!!! อย่าแดกจุด!!!! ส่งมันมา ส่งตัวเด็กมาให้ข้า!!!!!” ตอนนี้หลอดบิวเดอมอต์โกรธจนแทบระเบิดแล้ว

“นี่พี่ทรยศฉัน หันไปเป็นสมุนของหลอดบิวเดอมอต์เหรอ? ทำไมถึงทำแบบนี้!?” มินซอยฝนเริ่มโกรธบ้าง

“เพราะเธอ… บังคับให้ฉันต้องทำแบบนี้น่ะสิ…” คิมยูบอยตอบ “เธอทิ้งฉันไป จำไม่ได้รึไง จำไม่ได้เหรอว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน”

“สมัยที่เราชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้”

3

“สมัยที่เราวิ่งไล่จับกัน”

4

“สมัยที่เราบอกรักออกสื่อล่ะ ยังจำได้มั้ย” คิมยูบอยพรั่งพรูความในใจ

5

“พี่โทษฉันเหรอ? ทั้งหมดมันเป็นเพราะใครลองคิดดูดีๆ สิ คิดสิคิด!” มินซอยฝนตอกกลับ

ใครกันที่แอบไปมีบ้านเล็กบ้านน้อย

67

“เอ๊ะ ฉันเคยทำแบบนั้นด้วยเหรอ…?”

8

“มีแฟนสมองปลาทองยังไม่พอ ฉันยังต้องทนกับทรงผมบ้าๆ ของพี่ที่ขยันตัดมาเซอร์ไพรส์กันอีก”

9

“ไหนจะขยันออกไปกินเหล้า”

10

“งานราษฎร์งานหลวงไม่เคยเว้น”

11

“กลับมาก็เมาหัวทิ่ม จนเกือบทำไฟไหม้บ้าน”

12

“แล้วก็ทำไฟคลอกตัวเอง จนกลายเป็นหลุมดำแบบทุกวันนี้ไง จำได้มั้ยล่ะ”

13

“พ… พอก่อน….”

15

“ฉันคงกลับไปเป็นคนดีคนเดิมของเธอไม่ได้แล้วสินะ มินซอยฝน”

16

“ช้าก่อน คิมยูบอย!!!! อย่าเพิ่งท้อถอยสิ ลืมไปแล้วรึว่าเจ้าคือดาวน์ไลน์ของข้า!!” ดร.จิ๋มปรากฏตัวขึ้นทันควัน

17

“พอแค่นั้นแหละ ซอนมี!! หยุดสร้างความวุ่นวายเสียที” ถึงคราวพิเยที่ซุ่มอยู่นานแล้วออกโรงบ้าง

“แกเรียกใครว่าซอนมี ข้าคือ ดร.จิ๋ม โว้ยยยย! Dr. JIM JIMI ต่างหาก!!”

“งั้นฉันจะกระชากหน้ากากของแกออกมาเอง ฮึ่ย!” พิเยตรงเข้าไปกระชากหน้ากากโมเสกของดร.จิ๋ม หมายว่าจะพบกับซอนมี อดีตคนรักของเค้าอยู่ข้างใน แต่ทว่า…

18

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ไม่มีทางที่เจ้าจะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของข้าหรอก ไม่มีทาง!!!”

“หนอยยยย!!” พิเยกระชากหน้ากากออกไปอีกชั้น

19

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ซอนมีน่ะ ได้ตายไปจากโลกนี้แล้ว เหลือเพียงแต่ ดร.จิ๋ม ผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้นแหละ”

“ดี! งั้นฉันจะทำให้เธอกลับมาเอง ซอนมี! ด้วยจูบของฉัน พิเยคนเดิมเพิ่มเติมคือความถ่อย!!!!”

21

‘นี่มันอะไรกัน…. รสสัมผัสนี้….’ ภาพสมัยไล่ตามจีบรุ่นพี่เยอึนต้อยๆ ผุดขึ้นมาในความทรงจำของ ดร.จิ๋ม aka ซอนมีอย่างไม่ขาดสาย

‘พี่คะ ติ๋มขอกระดุมเม็ดที่สอง’

21.1

‘สมัยตบแย่งพิเยกับสก๊อยแถวบ้าน’

21.4

“ผัวข้าใครอย่าแตะ เฮ้!”

‘สมัยไปเป็นนักแสดงรับเชิญในละครแนวตบจูบของคุณอาพิศาล’

21.5

“พิเยอึน………..” ดร.จิ๋มเอ่ยแผ่วเบา

“ซอนมี…. เธอจำฉันได้แล้วใช่มั้ย”

“จำได้สิ…. แต่ฉันไม่สามารถกลับไปรักพี่ได้อีกแล้ว……… เพราะพี่น่ะ สนใจแต่เรื่องกิน ไม่เคยสนใจฉันเลย”

22

“แถมยังกินแล้วก็คาย”

23

“กินแล้วก็คายอยู่นั่นแหละ”

24

“อ่า…………. ซอนมี… อย่าเอาเรื่องนี้มาพูดสิ”

26

“ฉันจึงหนีพี่ไป ณ ท้องฟ้าจำลองและได้พบกับความรักที่แท้จริงแล้ว นั่นคือการครองจักรวาลนี้ วะฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ!!!!” ดร.จิ๋มประกาศกร้าว

“โอ้ยยย มากเรื่องมากความจริงโว้ย ตัวอักษรจะเกิน 10,000 คำอยู่แล้ว ข้าไม่รอแล้วนะจิ๋มมี่ ข้าขอสาปพวกมันทั้งหมดให้สิ้นเรื่องสิ้นราวเลยแล้วกัน ยี้ฮ่าๆๆๆๆ” หลอดบิวเดอมอต์กรีดเสียงหัวเราะลั่น

“ช้าก่อนนนน!! พวกเราเด็กทไวซ์มาแล้ว!!!!”

28

“เฮอะ!! ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ริจะมาสู้กับจอมมารอย่างข้าเรอะ!? มันเร็วไปร้อยปีว้อยย!!”

“ถึงพลังเวทย์ของพวกเราจะสู้แกไม่ได้ แต่เรามี “มินะจวัง” จากชมรมยิงธนู!! ยิงมันเลยหนูนิ่ม!!!”

“พลังอู้อ้าฆ่าไม่ตาย!!!!”

30

ลูกธนูของมินะจวังพุ่งตรงสู่หัวใจของจอมมารอย่างจัง หลอดบิวเดอมอต์สลายกลายเป็นผุยผง หมดค่าตัวไปเสียดื้อๆ

“ต่อไปก็ตาแก ไอ้ดร.จิ๋ม!!!”

แต่ทว่า ดร.จิ๋มหนีไปได้เสียก่อน ด้วยสเต็ปเทพที่ฝึกมาช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์

31

“หนอยยย ทีนี้ก็แก ลุงยูบ เดอะ ภารโรง อย่าอยู่เลย!!!”

บรู้ม!!!!!

32

“เฮ้ยยยย พี่แกแม่มมีพลังฮาโดเคนด้วยฟร่ะ พวกเราหลบบบ”

Operation_Upshot-Knothole_-_Badger_001

“สุดท้ายลุงยูบ เดอะ ภารโรงก็หนีรอดไปได้อีกราย… แล้วผู้หมวดคนนี้ล่ะ เอาไงดี?”

MTV SS 7

“สภาพล่องลอยขนาดนี้ ปล่อยเฮียแกไปเถอะ อย่างน้อยเราก็กำจัดจอมมารไปได้นะ เท่านี้เรื่องคงสงบสุขแล้วล่ะ กลับกันเถอะพวกเรา” และเด็กทไวซ์ก็เดินกอดคอกันไป ท่ามกลางพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน…
.
.
.

.

.
55

—————————————————————————————–

“ปิดกอง!!!!! โอเค ทำได้ดีมากทุกคน”
อูเฮริม “ขอบคุงทั่งผู้อำนวยกางมากๆ เลยอ่ะน่อ”

56

เดี๋ยวนะ……………….

แล้วกูล่ะ???????

34

[FIC] ฟิคห่า EP.3 :: สู่ชองดัมดง

the virus 21

“อ้าว ยูบอยยูร๊อค เป็นอะไรไป นั่งหน้าเศร้าเป็นหมาหงอยอยู่ทำไม เสียใจที่แฝดสามออกจากรายการ superman แล้วงั้นเหรอ อะไรนะ? แล้วจะดูอะไรเวลากินข้าวเหรอ? ไม่เอาน่า ร่าเริงหน่อยสิ งานของพวกเราใกล้สำเร็จลุล่วงแล้วนะ” ดร.จิ๋มกล่าวทัก

“ข้าไม่เข้าใจ ทำไมข้าถึงลงมือฆ่าเด็กคนนั้นไป เพียงเพราะได้ยินคำว่า “รังนก” ปิศาจในตัวข้า…. ข้ากลัวว่าข้าอาจจะควบคุมมันไม่ได้… ข้าอยากเลิก” คิมยูบอย หรือ ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ หรือ ลุงยูบ เดอะ ภารโรง หรือ นายหั๊ว หรือ พิยูบกล่าว

“เจ้าได้เลิกแน่ แต่เจ้าต้องหาตัวคนสำคัญของเจ้าให้เจอซะก่อน เจ้าลืมเธอไปแล้วรึไง หืมม” ท่านหลอดปรากฏตัวเคียงข้างดร.จิ๋ม

“มินซอยฝน ข้าจะลืมเธอลงได้ยังไง”

“ใช่ งานต่อไปของเจ้าคือตามหาตัวมินซอยฝน แล้วนำตัวปาร์คฮอร์ครักซ์ ลูกสาวของหล่อนมาให้ข้า” หลอดบิวเดอมอต์ยิ้มชั่วช้าสามานย์พร้อมกลั้วหัวเราะในลำคอ

“ข้าจะไปหาเธอเจอได้ยังไง Facebook ข้าก็เล่นไม่เป็น Twitter ข้าก็ลืมพาสเวิร์ดไปแล้ว ส่วน IG หล่อนเปิดได้ไม่ถึงเดือนก็ปิดละทางโลกไปอีก” พิยูบได้ทีบ่นระบาย

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะไปหาหล่อนเจอได้ที่ไหน ร้านขายอัญชันไง ได้ข่าวว่าเจ้าเด็กฮอร์ครักซ์มันไม่มีผมนี่” ดร.จิ๋มแนะนำ

“จิ๋มมี่! ถ้าเจ้าไม่ใช่เพื่อนข้า ข้าคงสาปเจ้าไปแล้ว ผมน้อยอย่างเจ้าเด็กฮอร์ครักซ์น่ะ ขืนใช้อัญชันคงได้สูญพันธุ์กันพอดี เดี๋ยวนี้เค้าต้องไปปลูกผมกันแล่ววว”

“สเวนสันหรือยันฮีดีกว่ากันล่ะ?”

“โอ้ยยย เลิกเถียงกันได้แล่วว สรุปจะให้ข้าไปตามหามินซอยฝนและเด็กคนนั้นที่ไหน?” พิยูบเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

“หึหึหึหึหึ มีอยู่เพียงที่เดียว……….” ท่านหลอดกล่าว

“ดังกิ้นโดนัท สาขาชองดัมดง”

————————————————————————————————————

ห้องเรียนของเด็กๆ ทไวซ์ไร้ซึ่งเสียงโหวกเหวกโวยวายเช่นทุกที กลับกัน วันนี้เด็กๆ ทั้ง 8 กลับนิ่งเงียบพร้อมบรรยากาศเศร้าสลด

“เราต้องแก้แค้น ต้องตามหาตัวคนร้ายมาลงโทษให้ได้” พิจองกล่าวน้ำเสียงหนักแน่น

“มันโหดเหี้ยมเกินไป จีฮโยไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้เลย” พินายอนพูดพร้อมสะอื้น

“…………”

“พินายอน ทำไมร้องไห้เสียงแปลกๆ ยังงั้นล่ะ” นุ้งแชงกล่าว

“แปลกยังไง?” มินะจวังร่วมวงถามนุ้งแชง

“เสียง….” โมโมะเอ่ยขึ้น

“เสียงเหมือนรถไฟ!”

สิ้นเสียงทักของซานะ ลูกจื่อ ลูกดุ๊บ รถไฟโทมัสก็วิ่งเข้ามาในห้องเรียน เด็กๆ ทั้ง 8 นั่งนิ่ง ไม่แน่ใจว่างงหรือกลัวกับสถานการณ์ตรงหน้ามากกว่ากัน

“หวัดดี นี่เพื่อนไง” โทมัสทักทาย

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” เด็กๆ ทั้ง 8 วิ่งแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง เจ้ารถไฟโทมัสพยายามวิ่งไปหาคนนู้นคนนี้ ก่อนจะดับเครื่องยนต์เป็นการตัดพ้อ

“ไหนว่าคิดถึงฉันไง ไหนว่าจะตามจับคนร้ายให้ได้ไง” โทมัสงอนจนหน้าแดงแถมยังพ่นหวูดรถไฟเสียงดัง “ปู๊นนนนนนน”

“พ… พี่จีฮโยเหรอ?” ดุ๊บรวบรวมความกล้าทักออกไป

“ใช่ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่รู้สึกตัวอีกที ฉันก็กลายเป็นโทมัสไปแล้ว” จีฮโย/โทมัสตอบ

“งั้น… จี… โทมัส นายก็ต้องรู้สิ ว่าใครเป็นคนฆ่านาย” นายอนถาม

“รู้สิ… ก็ไอ้ภารโรงหูตึง ลุงยูบคนนั้นไงล่ะ!!” โทมัสพ่นหวูดออกมาอีกรอบ “ปู๊นนนนนนนน”

“ดีล่ะ ในเมื่อเรารู้ตัวคนร้ายแล้ว ก็เรียกตำรวจไปลากคอมันเลยสิ” ซานะกล่าว

“เดี๋ยว… ความแค้นนี้ใช่ว่าจะหายกันได้ง่ายๆ” พิจองคนแมนกล่าว “โทมัสเป็นเพื่อนรักของฉัน เลือดมันต้องล้างด้วยเลือดเว้ย! โทมัส แกรู้ใช่มั้ยว่าไอ้ลุงยูบมันอยู่ไหน”

โทมัสยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมก่อนพ่นหวูดออกมาเป็นควันว่า…….

“ชอง-ดัม-ดง”

————————————————————————————————————————

“เยอึน เตรียมตัวพร้อมแล้วรึยัง? วันนี้ไม่มันก็เราต้องนองเลือดกันไปข้าง” ผบ.ตร.อันโซพูดปลุกใจลูกน้องผ่านวิดีโอคอล

พิเยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ไม่ใช่เพราะหิว หรือกลัวการนองเลือด แต่การเผชิญหน้ากับบุคคลผู้เป็นหัวใจสำคัญขององค์กรลับอย่าง ดร.จิ๋ม มันทำให้เค้าลังเลใจ

“กลัวการเผชิญหน้ากับดร.จิ๋มงั้นเหรอ?” ผบ.ตร.อันโซถามหน้าตาย จนลูกน้องถึงกับสะดุ้งเฮือก “ไม่ต้องกลัวหรอก เพราะซอนมีกับดร.จิ๋ม ไม่ใช่คนๆ เดียวกัน”

‘นั่นสินะ ซอนมีคนรักของเราที่หายสาบสูญไป ณ ท้องฟ้าจำลอง จะกลายเป็นอาชญากรตัวเอ้ของโลกไปได้ยังไง… ไม่มีทาง……’

“ถ้าพร้อมแล้ว ก็ออกเดินทางได้เลย……..”

“……..สู่ชองดัมดง”

——————————————————————-

แงงงงง คิดถึงแฝดสาม T-T

14fdee7348f704498366090dbdf65c8f

[FIC] ฟิคห่า EP.2 :: คดีฆาตกรรมในห้องน้ำ

สำนักงานตำหนวดแห่งชาติ

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก
นี่หาใช่เสียงของแรปเปอร์ผิวเข้ม แรมต่ำ แห่งวงอักษรย่อ “วดก.” ตอนซ้อมกลองไม่ แต่มันคือเสียงฝีเท้าแสดงความร้อนรนของตำหนวดชั้นผู้น่อยที่รีบเร่งไปแจ้งข่าวแก่ผู้เป็นนาย

“ผู้หมวดเย!!!! ผู้หมวดเยขอร้าบบบบบ!!! ย… ยู…..”

“ยูริ SNSD และคณะเรียนจบปริญญาตรีแล้วงั้นเรอะ ชะนะหนอย วงข้าน่ะ ม.ปลายยังไม่จบก็มีนะขอบอก” ผู้หมวดเยหันกลับมาตอบพร้อมทำหน้าจริงจัง

“ม… มันไม่ใช่เวลามาแซะวงตัวเองนะครับ ที่ผมจะมารายงานก็คือ… ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ ก่อเหตุฆาตกรรมอีกแล้วคนับ!”

ผู้หมวดเยบีบแก้วกาแฟจนบี้คามือก่อนตะโกนออกมาอย่างยิ่งใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์

“ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อออออออ!!!!!!”

———————————————————————————————————-

ณ สถานที่เกิดเหตุ

“น่ากลัวจังเลยน่อ อาคุงแม่” อูเฮริมกล่าวกับผู้เป็นแม่

“นั่นน่ะสิน่อ อาคุงลูกก” เจนนี่คงกล่าวกับผู้เป็นลูก

“ถอยไป ถอยไปน่อ นี่เป็นตำหนวดอ่ะน่อ” พิเยกล่าวกับ 2 แม่ลูก

หมวดเยกล่าวกับฝูงชนอย่างวางอำนาจก่อนจะแทรกตัวขนาดอวบอิ่มเข้ามาในที่เกิดเหตุได้สำเร็จ หมวดเยรับแฟ้มรายงานจากลูกกระจ๊อก อันที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอ่านเลย การฆาตกรรมแพทเทิร์นเดิมๆ เวลาเดิม เปลี่ยนแค่เหยื่อผู้เคราะห์ร้าย และสถานที่เท่านั้น

“ผู้ตายชื่อ ยัมมี่สแว้ก อาชีพนักข่าวตกงาน สภาพศพแทบไม่มีร่องรอยอะไร ดูเผินๆ เหมือนมีความสุขจนกระอักเลือดตายมากกว่า จากประวัติแทบไม่น่ามีความเกี่ยวข้องอะไรกับยูบ เดอะ เรื้อนเด้อเลยนะครับ จะเป็นไปได้มั้ยว่าคดีนี้ฆาตกรอาจเป็นคนอื่น” ลูกกระจ๊อกกล่าว

“ไม่! ฉันมั่นใจ นี่แหละ สไตล์การทำงานของ ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ ปราณีต เยือกเย็น และสร้างความพิศวงให้เราได้เสมอ”

“อะไรที่ทำให้ผู้หมวดปักใจเชื่อขนาดนี้ว่ามันเป็นฝีมือของยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ?” ลูกกระจ๊อกยังคงสงสัย หมวดเยก้มลงไปเก็บอะไรบางอย่าง ก่อนโยนไปให้ลูกกระจ๊อก

“น… นี่มัน… ซีม่าโลชั่น!?”

“ใช่ ทีนี้เข้าใจรึยังล่ะ ว่าทำไมมันถึงมีฉายาว่า ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ”

ตรู๊ดดดดดดด

เสียงโทรศัพท์ของพิหมวดเยดังขึ้นขัดจังหวะกำลังโชว์หล่อ พิเยรีบรับตาลีตาเหลือกเมื่อเห็นว่าปลายสายมาจาก ผบ.ตร. อันโซ นายเหนือหัวของตน

‘โหล เยอึนหรอ ชั้นมีข่าวเด็ด 7 สีมาบอก คดีของยูบเดอะเรื้อนเด้ออาจไม่ธรรมดาอะฮ้า ไม่ธรรมดาซะแล้ว เพราะอาจมีองค์กรบางอย่างเป็นแบ็คอัพให้มันอยู่’

“องค์กรบางอย่าง…. ท่านคงไม่ได้หมายถึง…….”

“ใช่ องค์กร จิ๋มจิ๋มจิ๋มจิ๋ม0502 ของ ดร.จิ๋ม ไงล่ะ แหล่งข่าวของชั้นเชื่อถือได้เสมอ เธอก็รู้ว์”

“…………………………………..”

พิเยกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ถ้าเป็นอย่างที่ผบ.ตร.อันโซบอกจริง ชีวิตของมวลมนุษยชาติอาจกำลังตกอยู่ในอันตราย……

——————————————————————————————————–

โรงเรียนทไวซ์พิทยาคม

“เอ้าเฮ้ยยย พวกเราา ไปเชียร์มินะจวังแข่งธนูกันเถอะ!!” จองยอนหรือพิจองชักชวนเพื่อนๆ หรือที่ถูกต้องคือเมียๆ ทั้งหลายอย่างกระตือรือร้น

“แป๊บนึงๆ ขอเอาขยะไปทิ้งก่อน” จีฮโย ตะโกนตอบ แต่ไม่ทันไร พิจองคนแมนและเมียและลูกก็กรูกันออกไปนอกห้องเรียนเสียแล้ว ปล่อยให้หัวหน้าห้องอย่างเธอต้องโกยขยะที่ทำความสะอาดหลังเลิกเรียนไปทิ้งเพียงลำพัง

บรรยากาศยามเย็นของโรงเรียนทไวซ์พิทยาคมนั้นก็แอบวังเวงไม่น้อย แม้แต่จีฮโยผู้ซึ่งเรียนที่นี่มา 10 ปีแล้วก็ยังอดหลอนๆ ไม่ได้

“แยกขยะด้วยนะครับ”

เสียงโทนต่ำ เย็นเยือก ของ ลุงยูบ ภารโรง ที่ปรากฏตัวแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้จีฮโยเสียจริต เผลอหวีดร้องออกมาอย่างเสียมิได้

“แวร้ยยยยย โธ่ ตกใจหมดเลย ลุงยูบนี่เอง ค่ะ ค่ะ แยกอยู่แล้วล่ะค่ะ” จีฮโยตอบ

“ลุงยูบอ่ะหน้าตาก็ดีนะคะ ทำไมถึงมาเป็นภารโรงได้ล่ะ ตั้งแต่อยู่โรงเรียนนี้มา หนูยังไม่เคยได้ยินลุงพูดคำอื่นเลย
นอกจาก ‘แยกขยะด้วยนะครับ’ ลุงถูกป้อนโปรแกรมมาแค่นี้เหรอคะ?” จีฮโยแซวภารโรงผิวเข้มอย่างอารมณ์ดี แต่ลุงยูบหาได้ตอบไม่ เพียงแค่ทำหน้า “แฮ้” ตอบกลับมาเท่านั้น

“เอ๊ะ… ขวดรังนก… สงสัยต้องเป็น หมีเซียะ นักเรียนแลกเปลี่ยนคนใหม่แน่ๆ ตายจริง ยังกินไม่หมดก็จะทิ้งแล้วเหรอ คิดว่าโหนสลิงเป็นแล้วจะกินทิ้งกินขว้างได้เหรอยะ ว่าแต่… ต้องทิ้งขยะฝั่งไหนล่ะ” จีฮโยรำพึงกับตัวเอง โดยมีลุงยูบยืนกดดันอยู่ด้านหลัง

‘ชิหัย ถ้าทิ้งผิดถัง ลุงยูบจะด่าไหมเนี่ย แล้วยืนนิ่งไม่พูดอะไรมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วด้วย… เอาเป็นว่า ฝั่งนี้ละกันเว้ย’ จีฮโยรีบทำลายหลักฐานก่อนจะออกวิ่งไปยังชมรมยิงธนู โดยที่ไม่ทันได้สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของลุงยูบเลยแม้แต่น้อย…

—————————————————————————————————————————

“มินะจวังแข่งจะเสร็จแล้ว ทำไมจีฮโยยังไม่มาอีกนะ” พินายอน ผู้มีศักดิ์เป็นเมียหลวงของพิจองทักขึ้น

“งั้นฝาก ซานะ ลูกจื่อ และลูกดุ๊บ ไปตามหน่อยแล้วกันนะ ส่วนลูกแชงไปไม่ด๊ายยย ถ้ามินะจวังไม่เห็นแชงเดี๋ยวไม่มีกำลังไตยิงธนูกันพอดี” พิจองกล่าว

ซานะ ลูกจื่อ ลูกดุ๊บ เดินไปตามหาจีฮโยอย่างว่าง่าย แต่ในห้องเรียนก็ไร้ซึ่งวี่แววของทั่นหัวหน้า ทั้ง 3 เดินไปยังที่ทิ้งขยะหลังโรงเรียน แต่ก็ไม่พบใคร

“บางทีพี่จีฮโยอาจจะไปเข้าห้องน้ำก็ได้นะ เข้านานแบบนี้ ปวดหนักแหงๆ” ดุ๊บเสนอไอเดีย

ทั้ง 3 จึงเดินไปยังห้องน้ำก่อนจะพบกับคราบเลือดแดงฉานที่สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ และทั้ง 3 ก็พบร่างคนที่กำลังตามหานอนสงบนิ่งจมกองเลือดอยู่ใต้อ่างล้างมือ

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

————————————————————————————————————————-

โอ้ยยย!!! อย่าเพิ่งกระทืบโพ้มมมม ทั่นลีดจีฮโยจะกลับมาใหม่อย่างคาดไม่ถึงแน่นอนส์ อุวะอะอะอะอะอะ
เนื้อเรื่องเจ้มจ้นมั้ยล่ะ!? EP นี้พยายามขมวดปม และพยายามให้ตัวละครหลายๆ ตัวที่กระแดะวางไว้มาเจอกัน

สารภาพกงๆ ว่าเริ่มจะตันแล้วล่ะ ถถถถถถถถ แต่จะพยายามเข็นให้จบ ถึงเนื้อเรื่องมันจะ Here อย่างไรก็จะให้จบให้ด๊ายยยย

yubbbbhoneyy copy

สภาพศพยัมมี่สแว้ก

[FIC] ฟิคห่า EP.1 :: กำเนิด “ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ”

“มินซอยฝน… ทำไม!! เธอทำแบบนี้กับชึ้นได้ยังไง!!”

ณ กระท่อมร้างกลางป่าลึก คิมยูบอยกำลังรำพึงรำพันกับตัวเองด้วยความโกรธแค้นระคนเศร้าสร้อย จากเจ้าของกิจการรังนกรายใหญ่ แต่ถูกลูกน้องหักหลังจนเหลือแต่ตัวโทงๆ แถมคนรักยังหนีไปแต่งงานกับหนุ่มเชื้อสายแคนาดา ผู้ใจบุญ แถมยังร่ำรวยผิดปกติอีก จนถึงตอนนี้ร่างมืดก็ยังไม่ทราบว่าหนุ่มคนนี้ประกอบธุรกิจอะไรกันแน่ จึงทำให้เขาเดินทางไปแสวงบุญได้สบายใจเฉิบทุกวี่วัน

เสียงฝนตกกระหน่ำซัมเมอร์เซลส์ แต่ ณ เวลานี้ คิมยูบอยหูดับสนิท ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่เขาได้ยินคือเสียงร้องไห้ของตัวเอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

‘ใครน่ะ ไม่น่ามีใครรู้จักกระท่อมร้างกลางป่าร้อยเอเคอร์ของฉันนี่นา หมีพูห์งั้นเหรอ’ คิมยูบอยรำพึงรำพัน

“อาโลโฮโมร่า!” สิ้นเสียงประหลาดนั้น ประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดาย ร่างมืด 1 ea กำลังเผชิญหน้ากับเงาดำ 2 ea

“แกเป็นใคร!?” คิมยูบอยเอ่ยปากถาม

“เจ้าไม่ต้องรู้หรอกว่าข้าเป็นใคร เรียกข้าว่า “ดร.จิ๋ม” ก็แล้วกัน ส่วนนี่สมุนมือฝาของข้า “หลอดบิวเดอมอต์” เรียกสั้นๆ ก็ “ท่านหลอด” หรืออยากให้สนิทมากกว่านี้เรียก “พี่บิว” ก็ไ….” ดร.จิ๋มกล่าว

“พ้อออออ!!!!! ทำไมท่านไม่บอกสถานที่ทำงานข้าไปเสียด้วยเลยล่ะ!? หืมมมม”  ท่านหลอดทักท้วงขึ้น

“พวกแกมีธุระอะไรกับฉัน?” คิมยูบอยถามต่อประหนึ่งเจ้าหนูจัมไม

“หึ หึ หึ ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังโศกเศร้า ชีวิตของเจ้าตอนนี้เปลี่ยนหน้ามือเป็นหลังมือ เงินก็ไม่พอใช้ แถมยังไม่ได้ไปเที่ยวต่างประเทศบ่อยๆ อีก สนใจมาทำงานให้ข้ามั้ยล่ะ?” ดร.จิ๋มเชิญชวน

“นี่แกจะขายตรงฉันเหรอ?” คิมยูบอยรู้ทัน

“อีกอย่าง… เจ้ากำลังเผชิญกับโรคเรื้อนใช่มั้ยล่ะ!?” หลอดบิวเดอมอต์กล่าว

“ก… แก… รู้ได้ยังไง!?”

“รู้ได้ยังไงไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าเจ้าอยากรักษาให้หายรึเปล่าล่ะ? นอกจากข้าจะเป็นจอมเวทย์แล้ว ข้ายังสามารถให้คำปรึกษาปัญหาโรคผิวหนังได้ด้วยนะ”

“โฮฮฮฮฮฮ ข้าคันมากเหลือเกิน ท่านหลอด!!! ยิ่งช่วงนี้เข้าหน้าหนาว ผิวข้ายิ่งแห้งหนักกว่าเดิม นี่ข้าใช้ออยผสมบอดี้โลชั่นแล้วก็ยังไม่หาย พวกลูกน้องข้ามันจึงใช้โอกาสนี้ ปรักปรำว่าข้าเป็นผู้ทุพพลภาพแล้วฮุบกิจการรังนกข้าไป มินซอยฝนก็รังเกียจข้าแล้วหนีไปแต่งงานใหม่ ข้า…. ข้าไม่เหลืออะไรแล้ว!!!!!” คิมยูบอยพรั่งพรูออกมาจนหมด

“เพราะอย่างนี้ไง เจ้าจึงสมควรมาเป็นดาวน์ไลน์ของข้า” ดร.จิ๋มกล่าว “ข้าสามารถทำให้เจ้าได้ทุกอย่างกลับคืนมา แม้กระทั่ง… มินซอยฝน คนรักของเจ้าด้วย”

“โอเค ข้าตกลง แล้วสรุปข้าต้องทำอะไรบ้าง” คิมยูบอยตอบตกลงอย่างว่าง่าย

“ขั้นแรก… เจ้าต้องตายไปซะ….. อะวาดาเคดาฟราาาาาา”

ท่านหลอดร่ายเวทย์ใส่คิมยูบอยโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ร่างมืดหงายหลังอย่างสโลว์โมชั่นประหนึ่งภาพช้ากีฬามันส์ๆ ดร.จิ๋มเดินตรงไปยังร่างไร้วิญญาณของคิมยูบอย และเทน้ำยาบางอย่างใส่ปากของเขา

“และตอนนี้… เจ้าได้ถือกำเนิดขึ้นใหม่แล้ว……….”

“ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ”

——————————————————-

ฟิคห่า ใช่แล้วค่ะ มันคือฟิคห่า โปรดอย่าได้ใช้วิจารณญาณใดๆ ในการอ่าน มันคือเหตุการณ์สมมติทั้งหมด จบแค่ EP.1 ก็จะดองแล้วล่ะ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เลาก็มีผังตัวละครให้ดูด้วยล่ะ

FH