[FIC] ฟิคห่า EP.2 :: คดีฆาตกรรมในห้องน้ำ

สำนักงานตำหนวดแห่งชาติ

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก
นี่หาใช่เสียงของแรปเปอร์ผิวเข้ม แรมต่ำ แห่งวงอักษรย่อ “วดก.” ตอนซ้อมกลองไม่ แต่มันคือเสียงฝีเท้าแสดงความร้อนรนของตำหนวดชั้นผู้น่อยที่รีบเร่งไปแจ้งข่าวแก่ผู้เป็นนาย

“ผู้หมวดเย!!!! ผู้หมวดเยขอร้าบบบบบ!!! ย… ยู…..”

“ยูริ SNSD และคณะเรียนจบปริญญาตรีแล้วงั้นเรอะ ชะนะหนอย วงข้าน่ะ ม.ปลายยังไม่จบก็มีนะขอบอก” ผู้หมวดเยหันกลับมาตอบพร้อมทำหน้าจริงจัง

“ม… มันไม่ใช่เวลามาแซะวงตัวเองนะครับ ที่ผมจะมารายงานก็คือ… ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ ก่อเหตุฆาตกรรมอีกแล้วคนับ!”

ผู้หมวดเยบีบแก้วกาแฟจนบี้คามือก่อนตะโกนออกมาอย่างยิ่งใหญ่รัชดาลัยเธียเตอร์

“ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อออออออ!!!!!!”

———————————————————————————————————-

ณ สถานที่เกิดเหตุ

“น่ากลัวจังเลยน่อ อาคุงแม่” อูเฮริมกล่าวกับผู้เป็นแม่

“นั่นน่ะสิน่อ อาคุงลูกก” เจนนี่คงกล่าวกับผู้เป็นลูก

“ถอยไป ถอยไปน่อ นี่เป็นตำหนวดอ่ะน่อ” พิเยกล่าวกับ 2 แม่ลูก

หมวดเยกล่าวกับฝูงชนอย่างวางอำนาจก่อนจะแทรกตัวขนาดอวบอิ่มเข้ามาในที่เกิดเหตุได้สำเร็จ หมวดเยรับแฟ้มรายงานจากลูกกระจ๊อก อันที่จริงเขาไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอ่านเลย การฆาตกรรมแพทเทิร์นเดิมๆ เวลาเดิม เปลี่ยนแค่เหยื่อผู้เคราะห์ร้าย และสถานที่เท่านั้น

“ผู้ตายชื่อ ยัมมี่สแว้ก อาชีพนักข่าวตกงาน สภาพศพแทบไม่มีร่องรอยอะไร ดูเผินๆ เหมือนมีความสุขจนกระอักเลือดตายมากกว่า จากประวัติแทบไม่น่ามีความเกี่ยวข้องอะไรกับยูบ เดอะ เรื้อนเด้อเลยนะครับ จะเป็นไปได้มั้ยว่าคดีนี้ฆาตกรอาจเป็นคนอื่น” ลูกกระจ๊อกกล่าว

“ไม่! ฉันมั่นใจ นี่แหละ สไตล์การทำงานของ ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ ปราณีต เยือกเย็น และสร้างความพิศวงให้เราได้เสมอ”

“อะไรที่ทำให้ผู้หมวดปักใจเชื่อขนาดนี้ว่ามันเป็นฝีมือของยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ?” ลูกกระจ๊อกยังคงสงสัย หมวดเยก้มลงไปเก็บอะไรบางอย่าง ก่อนโยนไปให้ลูกกระจ๊อก

“น… นี่มัน… ซีม่าโลชั่น!?”

“ใช่ ทีนี้เข้าใจรึยังล่ะ ว่าทำไมมันถึงมีฉายาว่า ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ”

ตรู๊ดดดดดดด

เสียงโทรศัพท์ของพิหมวดเยดังขึ้นขัดจังหวะกำลังโชว์หล่อ พิเยรีบรับตาลีตาเหลือกเมื่อเห็นว่าปลายสายมาจาก ผบ.ตร. อันโซ นายเหนือหัวของตน

‘โหล เยอึนหรอ ชั้นมีข่าวเด็ด 7 สีมาบอก คดีของยูบเดอะเรื้อนเด้ออาจไม่ธรรมดาอะฮ้า ไม่ธรรมดาซะแล้ว เพราะอาจมีองค์กรบางอย่างเป็นแบ็คอัพให้มันอยู่’

“องค์กรบางอย่าง…. ท่านคงไม่ได้หมายถึง…….”

“ใช่ องค์กร จิ๋มจิ๋มจิ๋มจิ๋ม0502 ของ ดร.จิ๋ม ไงล่ะ แหล่งข่าวของชั้นเชื่อถือได้เสมอ เธอก็รู้ว์”

“…………………………………..”

พิเยกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ถ้าเป็นอย่างที่ผบ.ตร.อันโซบอกจริง ชีวิตของมวลมนุษยชาติอาจกำลังตกอยู่ในอันตราย……

——————————————————————————————————–

โรงเรียนทไวซ์พิทยาคม

“เอ้าเฮ้ยยย พวกเราา ไปเชียร์มินะจวังแข่งธนูกันเถอะ!!” จองยอนหรือพิจองชักชวนเพื่อนๆ หรือที่ถูกต้องคือเมียๆ ทั้งหลายอย่างกระตือรือร้น

“แป๊บนึงๆ ขอเอาขยะไปทิ้งก่อน” จีฮโย ตะโกนตอบ แต่ไม่ทันไร พิจองคนแมนและเมียและลูกก็กรูกันออกไปนอกห้องเรียนเสียแล้ว ปล่อยให้หัวหน้าห้องอย่างเธอต้องโกยขยะที่ทำความสะอาดหลังเลิกเรียนไปทิ้งเพียงลำพัง

บรรยากาศยามเย็นของโรงเรียนทไวซ์พิทยาคมนั้นก็แอบวังเวงไม่น้อย แม้แต่จีฮโยผู้ซึ่งเรียนที่นี่มา 10 ปีแล้วก็ยังอดหลอนๆ ไม่ได้

“แยกขยะด้วยนะครับ”

เสียงโทนต่ำ เย็นเยือก ของ ลุงยูบ ภารโรง ที่ปรากฏตัวแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้จีฮโยเสียจริต เผลอหวีดร้องออกมาอย่างเสียมิได้

“แวร้ยยยยย โธ่ ตกใจหมดเลย ลุงยูบนี่เอง ค่ะ ค่ะ แยกอยู่แล้วล่ะค่ะ” จีฮโยตอบ

“ลุงยูบอ่ะหน้าตาก็ดีนะคะ ทำไมถึงมาเป็นภารโรงได้ล่ะ ตั้งแต่อยู่โรงเรียนนี้มา หนูยังไม่เคยได้ยินลุงพูดคำอื่นเลย
นอกจาก ‘แยกขยะด้วยนะครับ’ ลุงถูกป้อนโปรแกรมมาแค่นี้เหรอคะ?” จีฮโยแซวภารโรงผิวเข้มอย่างอารมณ์ดี แต่ลุงยูบหาได้ตอบไม่ เพียงแค่ทำหน้า “แฮ้” ตอบกลับมาเท่านั้น

“เอ๊ะ… ขวดรังนก… สงสัยต้องเป็น หมีเซียะ นักเรียนแลกเปลี่ยนคนใหม่แน่ๆ ตายจริง ยังกินไม่หมดก็จะทิ้งแล้วเหรอ คิดว่าโหนสลิงเป็นแล้วจะกินทิ้งกินขว้างได้เหรอยะ ว่าแต่… ต้องทิ้งขยะฝั่งไหนล่ะ” จีฮโยรำพึงกับตัวเอง โดยมีลุงยูบยืนกดดันอยู่ด้านหลัง

‘ชิหัย ถ้าทิ้งผิดถัง ลุงยูบจะด่าไหมเนี่ย แล้วยืนนิ่งไม่พูดอะไรมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วด้วย… เอาเป็นว่า ฝั่งนี้ละกันเว้ย’ จีฮโยรีบทำลายหลักฐานก่อนจะออกวิ่งไปยังชมรมยิงธนู โดยที่ไม่ทันได้สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของลุงยูบเลยแม้แต่น้อย…

—————————————————————————————————————————

“มินะจวังแข่งจะเสร็จแล้ว ทำไมจีฮโยยังไม่มาอีกนะ” พินายอน ผู้มีศักดิ์เป็นเมียหลวงของพิจองทักขึ้น

“งั้นฝาก ซานะ ลูกจื่อ และลูกดุ๊บ ไปตามหน่อยแล้วกันนะ ส่วนลูกแชงไปไม่ด๊ายยย ถ้ามินะจวังไม่เห็นแชงเดี๋ยวไม่มีกำลังไตยิงธนูกันพอดี” พิจองกล่าว

ซานะ ลูกจื่อ ลูกดุ๊บ เดินไปตามหาจีฮโยอย่างว่าง่าย แต่ในห้องเรียนก็ไร้ซึ่งวี่แววของทั่นหัวหน้า ทั้ง 3 เดินไปยังที่ทิ้งขยะหลังโรงเรียน แต่ก็ไม่พบใคร

“บางทีพี่จีฮโยอาจจะไปเข้าห้องน้ำก็ได้นะ เข้านานแบบนี้ ปวดหนักแหงๆ” ดุ๊บเสนอไอเดีย

ทั้ง 3 จึงเดินไปยังห้องน้ำก่อนจะพบกับคราบเลือดแดงฉานที่สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ และทั้ง 3 ก็พบร่างคนที่กำลังตามหานอนสงบนิ่งจมกองเลือดอยู่ใต้อ่างล้างมือ

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

————————————————————————————————————————-

โอ้ยยย!!! อย่าเพิ่งกระทืบโพ้มมมม ทั่นลีดจีฮโยจะกลับมาใหม่อย่างคาดไม่ถึงแน่นอนส์ อุวะอะอะอะอะอะ
เนื้อเรื่องเจ้มจ้นมั้ยล่ะ!? EP นี้พยายามขมวดปม และพยายามให้ตัวละครหลายๆ ตัวที่กระแดะวางไว้มาเจอกัน

สารภาพกงๆ ว่าเริ่มจะตันแล้วล่ะ ถถถถถถถถ แต่จะพยายามเข็นให้จบ ถึงเนื้อเรื่องมันจะ Here อย่างไรก็จะให้จบให้ด๊ายยยย

yubbbbhoneyy copy

สภาพศพยัมมี่สแว้ก

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s