[FIC] ฟิคห่า EP.3 :: สู่ชองดัมดง

the virus 21

“อ้าว ยูบอยยูร๊อค เป็นอะไรไป นั่งหน้าเศร้าเป็นหมาหงอยอยู่ทำไม เสียใจที่แฝดสามออกจากรายการ superman แล้วงั้นเหรอ อะไรนะ? แล้วจะดูอะไรเวลากินข้าวเหรอ? ไม่เอาน่า ร่าเริงหน่อยสิ งานของพวกเราใกล้สำเร็จลุล่วงแล้วนะ” ดร.จิ๋มกล่าวทัก

“ข้าไม่เข้าใจ ทำไมข้าถึงลงมือฆ่าเด็กคนนั้นไป เพียงเพราะได้ยินคำว่า “รังนก” ปิศาจในตัวข้า…. ข้ากลัวว่าข้าอาจจะควบคุมมันไม่ได้… ข้าอยากเลิก” คิมยูบอย หรือ ยูบ เดอะ เรื้อนเด้อ หรือ ลุงยูบ เดอะ ภารโรง หรือ นายหั๊ว หรือ พิยูบกล่าว

“เจ้าได้เลิกแน่ แต่เจ้าต้องหาตัวคนสำคัญของเจ้าให้เจอซะก่อน เจ้าลืมเธอไปแล้วรึไง หืมม” ท่านหลอดปรากฏตัวเคียงข้างดร.จิ๋ม

“มินซอยฝน ข้าจะลืมเธอลงได้ยังไง”

“ใช่ งานต่อไปของเจ้าคือตามหาตัวมินซอยฝน แล้วนำตัวปาร์คฮอร์ครักซ์ ลูกสาวของหล่อนมาให้ข้า” หลอดบิวเดอมอต์ยิ้มชั่วช้าสามานย์พร้อมกลั้วหัวเราะในลำคอ

“ข้าจะไปหาเธอเจอได้ยังไง Facebook ข้าก็เล่นไม่เป็น Twitter ข้าก็ลืมพาสเวิร์ดไปแล้ว ส่วน IG หล่อนเปิดได้ไม่ถึงเดือนก็ปิดละทางโลกไปอีก” พิยูบได้ทีบ่นระบาย

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะไปหาหล่อนเจอได้ที่ไหน ร้านขายอัญชันไง ได้ข่าวว่าเจ้าเด็กฮอร์ครักซ์มันไม่มีผมนี่” ดร.จิ๋มแนะนำ

“จิ๋มมี่! ถ้าเจ้าไม่ใช่เพื่อนข้า ข้าคงสาปเจ้าไปแล้ว ผมน้อยอย่างเจ้าเด็กฮอร์ครักซ์น่ะ ขืนใช้อัญชันคงได้สูญพันธุ์กันพอดี เดี๋ยวนี้เค้าต้องไปปลูกผมกันแล่ววว”

“สเวนสันหรือยันฮีดีกว่ากันล่ะ?”

“โอ้ยยย เลิกเถียงกันได้แล่วว สรุปจะให้ข้าไปตามหามินซอยฝนและเด็กคนนั้นที่ไหน?” พิยูบเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

“หึหึหึหึหึ มีอยู่เพียงที่เดียว……….” ท่านหลอดกล่าว

“ดังกิ้นโดนัท สาขาชองดัมดง”

————————————————————————————————————

ห้องเรียนของเด็กๆ ทไวซ์ไร้ซึ่งเสียงโหวกเหวกโวยวายเช่นทุกที กลับกัน วันนี้เด็กๆ ทั้ง 8 กลับนิ่งเงียบพร้อมบรรยากาศเศร้าสลด

“เราต้องแก้แค้น ต้องตามหาตัวคนร้ายมาลงโทษให้ได้” พิจองกล่าวน้ำเสียงหนักแน่น

“มันโหดเหี้ยมเกินไป จีฮโยไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้เลย” พินายอนพูดพร้อมสะอื้น

“…………”

“พินายอน ทำไมร้องไห้เสียงแปลกๆ ยังงั้นล่ะ” นุ้งแชงกล่าว

“แปลกยังไง?” มินะจวังร่วมวงถามนุ้งแชง

“เสียง….” โมโมะเอ่ยขึ้น

“เสียงเหมือนรถไฟ!”

สิ้นเสียงทักของซานะ ลูกจื่อ ลูกดุ๊บ รถไฟโทมัสก็วิ่งเข้ามาในห้องเรียน เด็กๆ ทั้ง 8 นั่งนิ่ง ไม่แน่ใจว่างงหรือกลัวกับสถานการณ์ตรงหน้ามากกว่ากัน

“หวัดดี นี่เพื่อนไง” โทมัสทักทาย

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” เด็กๆ ทั้ง 8 วิ่งแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง เจ้ารถไฟโทมัสพยายามวิ่งไปหาคนนู้นคนนี้ ก่อนจะดับเครื่องยนต์เป็นการตัดพ้อ

“ไหนว่าคิดถึงฉันไง ไหนว่าจะตามจับคนร้ายให้ได้ไง” โทมัสงอนจนหน้าแดงแถมยังพ่นหวูดรถไฟเสียงดัง “ปู๊นนนนนนน”

“พ… พี่จีฮโยเหรอ?” ดุ๊บรวบรวมความกล้าทักออกไป

“ใช่ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่รู้สึกตัวอีกที ฉันก็กลายเป็นโทมัสไปแล้ว” จีฮโย/โทมัสตอบ

“งั้น… จี… โทมัส นายก็ต้องรู้สิ ว่าใครเป็นคนฆ่านาย” นายอนถาม

“รู้สิ… ก็ไอ้ภารโรงหูตึง ลุงยูบคนนั้นไงล่ะ!!” โทมัสพ่นหวูดออกมาอีกรอบ “ปู๊นนนนนนนน”

“ดีล่ะ ในเมื่อเรารู้ตัวคนร้ายแล้ว ก็เรียกตำรวจไปลากคอมันเลยสิ” ซานะกล่าว

“เดี๋ยว… ความแค้นนี้ใช่ว่าจะหายกันได้ง่ายๆ” พิจองคนแมนกล่าว “โทมัสเป็นเพื่อนรักของฉัน เลือดมันต้องล้างด้วยเลือดเว้ย! โทมัส แกรู้ใช่มั้ยว่าไอ้ลุงยูบมันอยู่ไหน”

โทมัสยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมก่อนพ่นหวูดออกมาเป็นควันว่า…….

“ชอง-ดัม-ดง”

————————————————————————————————————————

“เยอึน เตรียมตัวพร้อมแล้วรึยัง? วันนี้ไม่มันก็เราต้องนองเลือดกันไปข้าง” ผบ.ตร.อันโซพูดปลุกใจลูกน้องผ่านวิดีโอคอล

พิเยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ไม่ใช่เพราะหิว หรือกลัวการนองเลือด แต่การเผชิญหน้ากับบุคคลผู้เป็นหัวใจสำคัญขององค์กรลับอย่าง ดร.จิ๋ม มันทำให้เค้าลังเลใจ

“กลัวการเผชิญหน้ากับดร.จิ๋มงั้นเหรอ?” ผบ.ตร.อันโซถามหน้าตาย จนลูกน้องถึงกับสะดุ้งเฮือก “ไม่ต้องกลัวหรอก เพราะซอนมีกับดร.จิ๋ม ไม่ใช่คนๆ เดียวกัน”

‘นั่นสินะ ซอนมีคนรักของเราที่หายสาบสูญไป ณ ท้องฟ้าจำลอง จะกลายเป็นอาชญากรตัวเอ้ของโลกไปได้ยังไง… ไม่มีทาง……’

“ถ้าพร้อมแล้ว ก็ออกเดินทางได้เลย……..”

“……..สู่ชองดัมดง”

——————————————————————-

แงงงงง คิดถึงแฝดสาม T-T

14fdee7348f704498366090dbdf65c8f

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s